• Francy Wilthuis
  • Blog

Lekker verantwoordelijk

“Ik vóel me zo verantwoordelijk”

Een veel gehoord excuus:

  • Om dát te blijven doen waar je al lang niet meer blij van wordt.
  • Om het (negatieve) nieuws trouw te volgen, waardoor je je somber gaat voelen.
  • Om in een baan of een situatie te blijven hangen die je leegzuigt, die niet voor jou bedoeld is. Een baan of situatie die een ander wellicht met liefde van je overneemt, omdat het wél voor die ander bedoeld is.
  • Om structureel harder te werken dan goed voor je is, zodat je thuis geen stuiver meer waard bent.
  • Om van alles naar je toe te halen, omdat je denkt dat jij dingen het beste kunt.

Je denkt dat je verantwoordelijk bezig bent; je doet wat er van je verwacht wordt, je zet door, je bent trouw en je werkt hard.

Is dat zo?
Néém je echt verantwoordelijkheid?
Of vóel je vooral de verantwoordelijkheid?
Voor mij is dit echt niet hetzelfde namelijk.

Lees verder

  • Francy Wilthuis
  • Blog

laat los en houd vast

Loslaten, een woord waar ik door gefascineerd ben.
Tegelijkertijd is het een woord waar ik soms jeuk van krijg.
Het klinkt modisch, gemakkelijk en snel;
“Iets past me niet, ik wil het niet, ik laat het los”.
Zo werkt het volgens mij niet.
Je kunt iets pas loslaten, wanneer je er klaar mee bent.
Wanneer je het doorleefd hebt, de pijn gevoeld hebt, het niet meer aan je vastkleeft.
Pas dan kun je het loslaten.

Ik stel mezelf wel eens de vraag:
Ben ik overwegend gelukkig of ben ik dat juist niet?
Ik heb inmiddels geleerd dat we geen lijdend voorwerp zijn als het gaat om onze emoties. We zijn hier het leidend voorwerp.

Lees verder

  • Francy Wilthuis
  • Blog

Iets met “verwarring” en “nieuwe realiteit”

Onlangs had ik een gesprek met een heel leuke jonge leerkracht.
Ze vindt haar werk superfijn, ze heeft alleen een dingetje…
Dat dingetje, wat haar zo dwars zit, is dat ze zich wat moeilijk een mening kan vormen.
Ze luistert graag naar andermans argumenten en kan “met veel winden meewaaien”.
Dit “daar zit wel wat in” en “aan de andere kant, daar zit ook wel wat in” veroordeelt ze.
Ze noemt het “slap”.
Het lukt haar (daarom?) nog niet altijd om een duidelijke kant te kiezen.
Daarbij kan ze de juiste woorden/argumenten dan niet vinden.
In een sollicitatiegesprek is dat onhandig, zo heeft ze ervaren.
Vragen als “Wat vind je hiervan?” en “Hoe kijk je daarnaar?” geven stress.
De leuke dame schiet dan compleet in de blokkades.
Het gekke is dat dat niet gebeurt als er niks vanaf hangt.

Het dingetje zit haar in de weg.
Het maakt haar onzeker.
Kortom, ze wil ervan af.

Lees verder

  • Francy Wilthuis
  • Blog

Wat breingebrabbel over gevers en ontvangers

Kort door de bocht zou je kunnen zeggen dat de mensheid bestaat uit twee categorieën.
We hebben de “gevers” en de “ontvangers”.
Gevers geven graag en je begrijpt het al, ontvangers ontvangen graag.
Zowel geven als ontvangen is een kunst op zich.
Het spreekt voor zich dat niemand alleen “gever” of alleen “ontvanger” is.
Het zit ‘m in de wisselwerking.
Graag deel ik wat van mijn breingebrabbel over dit delicate thema met je.

Lees verder

  • Francy Wilthuis
  • Blog

Would you know my name?

En dan is het bijna weer 1 december.
Voor de drieëntwintigste keer in mijn leven zal ik deze dag bewust beleven.
Het is de dag dat mijn mooie mannetje op de wereld kwam, terwijl hij diezelfde wereld twee dagen daarvoor al had verlaten.
Ik was zevenentwintig, drie jaar ouder dan mijn oudste dochter nu is.
Als ik dat bedenk dan komt het besef hoe jong ik was.
Het lijkt het me nu een zwaar lot voor een jonge vrouw van zevenentwintig jaar.
Hoe deed ik dat? Hoe dealde ik met de situatie?
Terugkijkend deed ik dat zoals ik nog steeds met ingewikkelde situaties omga.

Lees verder

Geïnteresseerd? Neem gerust contact op!

Veeg je talenten niet onder het tapijt, maar ga samen met een coach op zoek naar je eigen kracht.

Alle rechten voorbehouden.
Privacyverklaring.